Mój ból głowy trwa już od 10 lat. Co mi dolega?

Witam!

Jestem 19-letnią kobietą i od ok. 10 lat męczę się z ogromnym bólem głowy. Piszę dlatego, że na ogół widziałam tematy, w których ludzie skarżyli się na ból głowy, który występuje od roku, dwóch lat, może trzech. Mój problem jest gorszy, bo trwa to już 10 lat i nie przechodzi - wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że jest gorzej, niż było kiedyś.

Zaczęło się chyba w 2000 roku (przynajmniej z tego roku mam wykonane prześwietlenie głowy). Nie wiem, czym to było spowodowane - dużo się przejmowałam jako dziecko. Byłam wrażliwa, ale szybko potrafiłam się podnieść i zapominać o problemach. Mimo to, każda kłótnia i nieprzyjemna chwila mojego życia odbijała się na tym, że bolała mnie głowa. Mogłam się przejmować i po chwili o tym zapomnieć, ale głowa mnie bolała długi czas potem. Z racji, że było to bardzo dawno temu, nie potrafię powiedzieć, jaki wtedy ból odczuwałam.

Wiem, że od zawsze miałam problem ze skroniami i potylicą. Wtedy lekarz wysłał mnie na kilka badań: badanie dna oka, prześwietlenie głowy i odwiedziłam jeszcze laryngologa. Nigdzie nie wykazało żadnych nieprawidłowości. Wtedy też ból nie był ciągły, kilka dni pobolało i przestało. Kilka razy było też tak, że np. po roku na jakiś czas w ogóle nie odczuwałam bólu (m.in. dlatego nie kontynuowałam wizyt u lekarza, bo zawsze kiedy przychodziło do wizyty zdawało się, że już mi przeszło). Nie pamiętam kiedy, ale odwiedziłam również neurologa. Teoretycznie nic mi nie poradził, ale znów miałam okres, w którym mnie głowa przestała boleć na jakiś czas. Niestety jak to bywało - ból powrócił gorszy.

W 1 lub 2 klasie gimnazjum poszłam znów do tego samego neurologa. Rozpoczęłam leczenie - pani neurolog przepisała mi jakieś tabletki, które oczywiście były bardzo drogie, szybko się kończyły, a efektów żadnych nie było. Miałam również robione EEG, które też nie wykazało żadnych nieprawidłowości (podobno niewielkie były w potylicy, ale źle nie było). Nikt nie wiedział, co mi jest - niby wszystko dobrze. Leki nie pomagały, a ja nadal umierałam z bólu. Pani neurolog kazała mi prowadzić kalendarzyk, kiedy boli mnie głowa - ale codziennie było to samo. W końcu zrezygnowałam z wizyt w momencie, kiedy musieliśmy zapłacić prawie 200 zł za leki.

Stwierdziłam po prostu, że wolę cierpieć, niż doprowadzić rodziców do tego, żeby wydawali tyle pieniędzy na coś, co i tak nie skutkuje. Powód bólów? Żadnych urazów nie miałam - jako dziecko wiadomo, przewracałam się, uderzyłam o coś, ale nigdy poważnie. Najbardziej prawdopodobny jest stres, ale kto potrafi go uniknąć? Próbowałam brać środki przeciwbólowe, jednak wcale nie pomagają. Któregoś razu koleżanka powiedziała, żebym wzięła k***, bo jest silny i jej pomaga prawie na cały dzień. Wzięłam jedną tabletkę - pomogła mi na jakieś 30 minut.

Teraz kiedy spróbuję wziąć nawet k*** to nic nie daje, zupełnie tak, jakbym była odporna na leki. Tak samo jestem odporna na ból. Kiedy miałam 4 lata złamałam rękę, mama opowiadała mi, że długo nie płakałam. Nigdy nie płakałam przy wizytach u dentysty i gdy robiono mi zastrzyki. W zasadzie w ogóle nie boję się lekarzy i bólu. Nawet teraz śmiejemy się czasem z koleżankami, że jestem twarda, bo uderzę się gdzieś, poboli mnie 5 sekund i przechodzi, a następnego dnia mam sine to miejsce, jakbym nie wiadomo jak mocno się uderzyła.

Tak samo z bólem głowy - jestem w stanie wytrzymać, ale czasami są takie momenty, w których mi to zwyczajnie przeszkadza. Najgorsze są sytuacje, kiedy się czymś przejmę i zacznę płakać - czuję ogromny ucisk w części skroniowej i w potylicy (tam boli najbardziej). Od kilku miesięcy dołączył do tego ból w części ciemieniowej. Czasami ból ze skroni promieniuje i boli mnie za całą gałką oczną (takie wrażenie, jakby ktoś chciał mi oczy wydłubać), do tego przechodzi na zatoki i żuchwę. Sztywnieje mi szyja, czuję jak wszystkie tętnice mi pulsują. Na karku czuję ból od potylicy w dół, rozchodzący się na boki (takie odwrócone Y). Kiedy płaczę ból jest nie do zniesienia, dodatkowo wtedy drażni mnie światło, każdy dźwięk, czasem oczy mi łzawią, mrowieje mi czoło i spina się tak, że nie mogę całkowicie otworzyć oczu, mam takie przymrużone.

Jak 'wygląda' ten ból? Czuję jakbym miała jakąś ciężką kulę w potylicy, a na skroniach jakby ktoś włożył mi głowę w imadło i zaciskał. Na dodatek czuję, jakby ktoś trzymał mój mózg i uciskał.

Nie wymiotuję, nie mam nudności. Nie mam kłopotów z ciśnieniem - może raz na 2-3 miesiące mam jakieś niższe (zazwyczaj rozkurczowe i wtedy kręci mi się w głowie..., 1 czy 2 razy w życiu miałam tak, że wstałam i poleciałam na łóżko, tak mnie zakręciło...).

W zasadzie z niczym nie mam kłopotów, ale ból jest niemiłosierny. Jeśli trzeba to wytrzymam, ale utrudnia mi on życie i wolałabym jednak znaleźć metodę łagodzącą i dowiedzieć się w ogóle, co mi dolega?

Proszę o pomoc, z góry dziękuję!